r-EVOL-ution

in het begin der tijden
hadden menselijke wezens
twee gezichten, vier armen, vier benen.

de goden voelden zich bedreigd
en Zeus splitste de machtige
dubbelmensen in twee.

sindsdien is de mens gedoemd:
fundamenteel alleen en onvolledig.

de mensheid werd slaaf van het verlangen
om d’r verloren wederhelft terug te vinden.

met deze mythe probeerde Plato de liefde te verklaren.

we zijn 2500 jaar verder
en nog steeds breken we onze breinen én harten over de vraag:
wat is liefde, en hoe doen we t goed?

honderdduizenden schrijfsels, films, lof- en klaagzangen
zijn aan de liefde gewijd.
maar onze honger naar antwoorden
raakt niet gestild.

liefde is ongrijpbaar.
net dat maakt haar aantrekkelijk.

toch proberen we collectief
om de liefde te bezitten.

we gaan op zoek:
in het uitgaansleven, via datingsites, Tinder, noem maar op.
we willen passie, warmte, erkenning, genegenheid, bevestiging,
alles!

behalve alleen zijn.

en als we die ene gevonden hebben
op wie we ál onze liefdesidealen willen projecteren,
dan worden we afwisselend

euforisch,
bang om overheerst te worden,
intens gelukkig,
angstig om te verliezen.

jaloezie, het groene monster,
eist exclusiviteit.

we leggen de liefde vast
in gezamenlijke rekeningen, contracten, woningen, afspraken.
wie zet de vuilnis buiten?” en: “wie haalt de kinderen van school?

hou je nog wel van mij?

het verlangen verdwijnt.
relatietherapie?
booming business, die handel.

en dan, als de illusie “voor altijd” uit elkaar spat,
dan vallen we in brokken uit elkaar.

we rapen onszelf weer bijeen
en gaan gelittekend op zoek
naar een andere ware
tot de dood ons scheidt.

we lijken wel geobsedeerd
door die hartstochtelijke romantische liefde.

gevoel en ratio conflicteren
want ergens beseffen we best wel dat,
nu de kerk ons niet meer aan de leiband houdt,
zelfs seriële monogamie hoog gegrepen is
voor consumptiebeesten zoals wij.

YOLO!

maar nog, en vooral:
we lijken wel vergeten dat
er ook andere liefdes bestaan.

misschien,
als we ons wat minder door de mythe
van die ene ware liefde lieten obsederen,
dan konden we ruimte maken.

voor naastenliefde,
voor zuster- en broederliefde,
voor pragmatische liefde,
voor speelse liefde,
voor zelfliefde,
voor meerdere liefdes in ons leven.

en misschien,
zijn deze andere liefdes
exact
wat de wereld op dit moment nodig heeft.

cuz we are one,
one love.

beeld: Rino The Bouncer

Sarah Van Liefferinge

Creative Commons-Licentie
Dit werk valt onder een Creative Commons Naamsvermelding 4.0 Internationaal-licentie.

Advertenties

Een gedachte over “r-EVOL-ution

  1. Het enige wat men nodig heeft is het gevoel waard te zijn om van gehouden te worden. En dat begint bij jezelf. Het verbaast mij niks dat er zovelen zijn die zichzelf niet eens graag kunnen zien. Men verstopt de slechte eigenschappen liever dan ze aan de anderen te tonen. En dat verstoppen geeft het teken dat men de slechte kanten niet aanvaardt, dat men zichzelf niet kan accepteren. En zonder acceptatie is ware liefde onmogelijk.

    We zijn niet allemaal op zoek naar die ene wederhelft, deze die dat doen zijn onnozel, te onnozel om te beseffen dat liefde onvoorwaardelijk is, en tijdelijk. Liefde is een gevoel en een gevoel is onmogelijk constant aan te houden. Dat wisselt, en de rationaliteit zorgt ervoor dat we gaan twijfelen. Is het niet door de invloed van anderen, doen we het zelf wel. We trekken conclusies en kennen niet eens de feiten, we hoeven vaak niet eens het motief te herkennen om iemand af te rekenen.

    Deze die op zoek zijn naar liefde om hun leven betekenis te geven zijn gedoemd om ongelukkig te zijn. Want ze leggen de reden van hun geluk buiten zichzelf. Dit alles wordt uitermate gestimuleerd door de media en andere invloeden, en de reden daarvoor is dat als men de mensen wijs kan maken dat ze liefde moeten hebben (en liefst utopische liefde) ze tijd en energie daarin zullen investeren. Energie in de zin van geld en moeite. Dat houdt ze bezig en leidt ze af van de echte reden van ons bestaan; ontdekken.

    We leven om te ervaren, om te voelen, en niet om afgeleid te worden. De meesten zijn in hun leven al zodanig geevolueerd dat ze enkel nog aandacht hebben om hun brein te bevredigen. Men moet dat doorbreken want het brein is heel egocentrisch. Het hart daarentegen is uitermate altruistisch. Het hart wil geven en het brein wilt ontvangen. Jammer genoeg heeft het brein bij de meesten het laatste woord. Maar daar zit ook een geluk aan verbonden; men kan het brein makkelijk veranderen, herprogrammeren, en als men daarin slaagt, kan men zichzelf beginnen ontdekken.

    ps; de ideale liefde is platonische liefde.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s